19. COŚ SIĘ ZACZYNA, COŚ SIĘ KOŃCZY

Nadszedł dzień ślubu Piotrka i Yuki!

Filip: Gotowe?

Ania: Już za chwilkę.

Maja: Ty nie możesz iść na ślub, musisz pilnować domu, dobrze Pianko?




Goście się już zbierają.

Ania: Na Simpedii piszą, że to była kiedyś Polana Myshuno. Ładnie tutaj zrewitalizowali przestrzeń. 

Piotrek: Zaraz się zaczyna, masz obrączki?

Izi: No jasne, tato!

Yuki: No to idziemy.




I ruszyli. Najpierw Maja z kwiatkami. Potem Izi z obrączkami.




A na koniec młoda para :)




Klara: Sto lat młodej parze!

Maja: Puszczanie baniek? Ale simfastyczna tradycja! Wy tak nie mieliście mamo!

Piotrek: Drodzy goście, zapraszamy na krojenie torta!




Kolacja bardzo się udała. Chociaż każdy jadł gdzie popadło ;)





W końcu nadszedł czas na pierwszy taniec i wspólną zabawę.




Nawet deszcz nie przestraszył gości.

Filip: Czy mogę poprosić bratową do tańca?

Maja: A dlaczego ja musiałam włożyć rajstopy, a ty nie? To niesprawiedliwe...

Piotrek: Mamo... O nie! Najmocniej przepraszam!

Klara: Chyba przesadziłam z Simopolitanem...





Yuki: Naprawdę nikt nie chce łapać bukietu?!

Luna: Ja chcę!

Yuki: To łap!

Luna: Mam!

(Dla wyjaśnienia, Luna to dziewczyna Filipa Huntingtona, najlepszego kolegi Piotrka jeszcze z czasów szkolnych). 




Impreza trwała do rana! Tylko Izi na koniec już przysnęła ;) 




Następnego dnia Filip otrzymał bardzo smutny telefon.

Filip: Bella? Co? O nie... Ale jak?

Ania: Co się stało?

Filip: To Kazik... zmarł wczoraj... zaraz po weselu. Po prostu przyszła notyfikacja...

Ania: O nie, tak mi przykro kochanie. I to w dniu twoich urodzin...





Filip: To jest jakieś fatum. Przyjaciółka mojej mamy też zmarła w tak młodym wieku. 

Ania: Myślisz, że Narratorka robi to specjalnie?

Filip: Nie sadzę. To chyba po prostu nieszczęśliwy wypadek. 

Ania: Chcesz w tej sytuacji przełożyć urodziny?

Filip: Eh... nie... ale zróbmy je bez pompy, w małym gronie. 




Tymczasem Maja, nieświadoma smutnego wydarzenia, bardzo dobrze się bawiła: zrobiła zestaw bransoletek i bawiła się z Pianką. 

Maja: Chodź, Pianka, czuję, że zostaniesz gwiazdą Simstagrama.




Zaczął się sulanijski grill.

Oliana: Słyszeliśmy o twoim przyjacielu. Jeśli jest coś, co możemy zrobić...

Filip: Bardzo wam dziękuję.

Maja: Czy mogę iść pobawić się w piasku?

Ania: Zaraz będzie posiłek gotowy, a później tort dla taty.

Oliana: Czy to jest wasza panna? Już taka duża?




Ania: Maja już jutro zaczyna szkołę.

Oliana: Ojej, i co, denerwujesz się trochę?

Maja: Ani troszeczkę! Już nie mogę się doczekać!

Ania: Ryba gotowa!

Maja: A teraz mogę iść się pobawić?

Ania: Mówiłam ci, że jeszcze tort dla taty. 




Spełnienia marzeń, Filip!

Filip: Moi drodzy, chciałbym wykorzystać tę chwilę i wznieść toast. Za mojego przyjaciela, Kazimierza. To on namówił mnie na wspólne założenie drużyny pływackiej w naszym liceum. To dzięki niemu tu jestem. Pożegnajmy go chwilą ciszy i toastem kavy.


<<<Poprzedni rozdział: 18. NOWI PRZYJACIELE

>>>Następny rozdział: 20. WITAJ SZKOŁO



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

25. NOWE POCZĄTKI

Obraz
Rodzina Drozdów zebrała się podczas Święta Zbiorów w San Sequoi. Dziadek Filip cieszy się, że ma przy sobie oby dwie córki i wszystkie wnuki. Brakuje dziś tylko jego ukochanej prawnuczki.  Maja: Jak się trzymasz? Bas: Nie jest łatwo. To była moja decyzja, ale... miewam wątpliwości.  Maja: To raczej oczywiste. Sporo razem przeżyliście. Tylu wspólnych wspomnień nie da rady po prostu wyrzucić i zapomnieć.  Maja: Ale z tego co nam powiedziałeś, to raczej był to dobry krok.  Bas: Chyba tak.  Maja: Bas, wiem, że przechodzisz teraz gorszy czas, bo takie rozstania są zawsze bolesne, ale spójrz na to z innej strony.  Jeśli tylko się kłóciliście, to jakby to wpłynęło na Ollie w dłuższej perspektywie czasu? Bas: Wiem. Sam to powiedziałem Sofii. Po prostu, mam chandrę. Pewnie też dlatego, że Ollie nie ma dzisiaj ze mną. No ale tak postanowiliśmy. Opieka naprzemienna. To święto spędza z Sofią, a Zimową Fiestę spędzi ze mną.  Maja: Sofia wróciła do Chestnut Ridge? B...
Czytaj więcej

27. DRUGA SZANSA

Obraz
Ollie idzie dzisiaj pierwszy raz do szkoły. Jest bardzo podekscytowana. Tymczasem Bastian od rana spotkał się z Laurą w kawiarni. Mieli trochę do nadrobienia, bo chociaż ostatni raz widzieli się podczas Sylwestra, to dotychczas nie mieli właściwie okazji, żeby spokojnie porozmawiać o ostatnich wydarzeniach. Bas: No i zostałem samotnym ojcem. Chyba nie tak wyobrażałem sobie swoją dorosłość. Laura: Przykro mi. Ale, wybacz, że to powiem, nie wydajesz się zbytnio przybity.  Bas: Chyba już to sobie przepracowałem wewnętrznie. Trochę czasu już upłynęło.  Bas: Początkowo miałem pewne wątpliwości, czy to była dobra decyzja. Z różnych powodów. Ale widzę, że Ollie to w ogóle nie przeszkadza, przynajmniej teraz. A dom jest teraz taki spokojny. Może nie powinienem tego mówić w ten sposób, ale znów chce mi się tam wracać. Bas: Ale cały czas ja tylko gadam, a co słychać u ciebie? Laura: Niewiele się zmieniło. Chociaż jest jedna dobra wiadomość, moi ojcowie próbują naprawić swoje relacje. Ba...
Czytaj więcej

11. OSTATNIA WOLA

Obraz
Sofia: Bardzo mi przykro z powodu twojego dziadka.  Bas: Nie znałem go za dobrze. Nigdy nie utrzymywaliśmy zbytnich relacji z rodziną mojego taty. Dziadek czasem odwiedzał nas w święta lub urodziny.  Sofia: Mimo wszystko, to nadal twój dziadek. Bas: Tak. Ale będzie dziwnie poznać tamtą stronę rodziny. W sumie to nie znam ich nawet z opowiadań. Tata ma rodzeństwo, ale nigdy o nich nie mówi. Nie wiem, czy chcę tam w ogóle iść.  Sofia: Przecież nie robisz tego dla nich. Pojedziesz, żeby się pożegnać. Pewnie nawet nie będziesz musiał z nimi rozmawiać. Bas: No właśnie chyba będę musiał.  Prawnik powiedział, że dziadek zostawił testament. I że jestem wpisany jako jeden ze spadkobierców. Nie mam pojęcia, co mógł mi zapisać. Ale to na pewno oznacza, że będzie jakieś spotkanie rodzinne, na którym to ogłoszą.   Bas: Kto wie, jakie rodzinne konflikty znów wyjdą na światło dzienne. Naprawdę nie chce mi się w tym uczestniczyć.  Sofia: Rozumiem. Bas: Byłoby mi napra...
Czytaj więcej